Stary uchwyt ma zostać odnowiony przez niklowanie. Właściciel usuwa wszystko papierem ściernym, poleruje metal i przywozi go do zakładu. Dopiero wtedy okazuje się, że nieznane podłoże, pozostałości starej warstwy i zmieniona powierzchnia wymagają osobnej oceny. Lepiej uzgodnić przygotowanie przed rozpoczęciem obróbki.
Najpierw trzeba wiedzieć, co będzie pokrywane
Przekaż gatunek materiału, jeśli go znasz, oraz rysunek lub dokumentację części. Przy regeneracji podaj historię: wcześniejsze powłoki, naprawy, lutowanie, spawanie i warunki użytkowania. Nie wpisuj „stal” tylko dlatego, że detal wygląda metalowo.
Proces przygotowania zależy od podłoża. Atotech opisuje różne rozwiązania dla stali, stopów miedzi, cynku czy aluminium; dla aluminium wskazuje potrzebę specjalnych etapów. To powód, aby identyfikację materiału potraktować jako część kwalifikacji, a nie zbędny formalizm.
Jeżeli element ma funkcję odpowiedzialną technicznie, przekaż również informacje o jego obróbce i wymaganiach. Zakład powinien ocenić możliwość zastosowania procesu do wskazanej części. Odnowienie wyglądu nie powinno wyprzedzać takiego ustalenia.
Połysk nie potwierdza przygotowania chemicznego
Atotech rozdziela usuwanie zabrudzeń, czyszczenie elektrolityczne, trawienie i aktywację. Wymienia między innymi oleje, woski, pasty polerskie, tlenki i pozostałości po produkcji. W opisie aktywacji wiąże odpowiedni stan powierzchni z przyczepnością późniejszych warstw.
Z tego nie wynika jedna domowa recepta. Detal błyszczący po polerowaniu może nadal wymagać właściwego czyszczenia i aktywacji na linii zakładu. Zapytaj, co możesz wykonać przed dostawą, a co pozostaje w odpowiedzialności galwanizerni.
Nie nakładaj na przygotowany element środka ochronnego bez uzgodnienia. Jeżeli potrzebne jest zabezpieczenie do transportu, ustal dopuszczony sposób. Przekaż także nazwę wcześniej zastosowanego preparatu, zamiast zakładać, że każdy da się usunąć tak samo.
Stara warstwa i uszkodzenia wymagają oddzielnej decyzji
Producent chemii opisuje usuwanie metalowych powłok jako osobny zakres procesu, dobrany do powłoki i podłoża. Przy starej części poproś o ocenę, czy najpierw trzeba zdjąć wcześniejsze warstwy i jak zostanie sprawdzony odkryty materiał.
Rozdziel zabrudzenie od ubytku. Oczyszczenie nie odtworzy samo brakującego naroża ani nie rozstrzygnie przydatności głęboko skorodowanej części. Jeśli planowane jest szlifowanie, uzgodnij, które powierzchnie wolno zmienić i jak zostaną sprawdzone wymiary.
Przy efekcie dekoracyjnym ustal próbkę wykończenia oraz sposób oceny widocznych śladów. Pytanie „czy będzie błyszczeć?” nie opisuje oczekiwanego stanu rys, krawędzi i nierówności.
Gwinty, pasowania i powierzchnie kontaktowe opisz na rysunku
Zaznacz miejsca pokrywane oraz te, które mają pozostać bez powłoki. Przy otworach, gwintach i powierzchniach współpracujących podaj wymagania dla gotowego elementu. Zapytaj o maskowanie, kontrolę po procesie i dopuszczalne ślady mocowania.
Ustal także kolejność prac dodatkowych. Obróbka po nałożeniu warstwy może zmienić gotowe wykończenie; jej zakres powinien być przewidziany, a nie wykonywany przypadkowo podczas składania.
Przed wysyłką zachowaj zdjęcia stanu wyjściowego i listę zatwierdzonych czynności. Odbiór będzie wtedy odnosić się do tej samej części oraz uzgodnionych zmian. Podstawy samego osadzania wyjaśnia poradnik o powłokach galwanicznych.
