Tyflomapy są dotykowymi planami przestrzeni przeznaczonymi przede wszystkim dla osób niewidomych i słabowidzących. Nie są zwykłą mapą wydrukowaną w wypukłej formie. Informacja musi zostać uproszczona, uporządkowana i zapisana tak, żeby dało się ją odczytać palcami bez wizualnego „skanowania” całej planszy.
Dotyk potrzebuje większych odstępów niż wzrok
Na zwykłym planie można zmieścić wiele cienkich linii obok siebie. Na tyflomapie zbyt gęsta grafika staje się nieczytelna. Ważne ciągi komunikacyjne, ściany i punkty orientacyjne trzeba wybrać oraz rozdzielić wyraźnymi strukturami.
Najważniejsze są wejścia, ciągi komunikacyjne, kluczowe pomieszczenia i punkty orientacyjne. Nadmiar mało istotnych informacji utrudnia korzystanie.
Braille jest częścią systemu, ale nie jedyną informacją
Opisy brajlowskie pomagają nazwać miejsca, lecz mapa wykorzystuje także symbole, faktury i kształty. Osoba nieznająca brajla powinna móc odczytać część informacji dzięki kontrastowi oraz wypukłym oznaczeniom.
Kontrast wizualny wspiera osoby słabowidzące
Tyflomapa często służy różnym użytkownikom. Wyraźne kolory, duże litery i odpowiedni kontrast ułatwiają korzystanie osobom z częściowo zachowanym wzrokiem. Projekt powinien więc łączyć czytelność dotykową oraz wizualną.
Przy dużym lustrze podłoże powinno być wystarczająco równe, żeby nie wymuszać odkształcenia tafli. Zła ściana może powodować optyczne zniekształcenia mimo poprawnie wykonanego lustra. W tym konkretnym przypadku odnosi się to do zagadnienia „tyflomapy”.
Tyflomapa przekazuje układ przestrzeni za pomocą dotyku i kontrastu wizualnego. Nie powinna próbować odwzorować wszystkich drobnych detali zwykłego planu.
Miejsce montażu ma znaczenie dla orientacji
Plan powinien znajdować się tam, gdzie użytkownik może do niego bezpiecznie podejść i zrozumieć swoją pozycję względem pokazanej przestrzeni. Oznaczenie „jesteś tutaj” musi być jednoznaczne, a orientacja mapy logiczna względem kierunku stania.
Napisy Braille’a wymagają miejsca i prawidłowych wymiarów. Nie da się ich bez końca zmniejszać tak jak tekstu drukowanego.
Przy szkle o nieregularnym kształcie lepszy jest szablon lub pomiar wykonawcy niż zestaw kilku wymiarów przesłanych przez telefon. Błąd kąta ujawnia się dopiero przy montażu. W tym konkretnym przypadku odnosi się to do zagadnienia „tyflomapy”.
Aktualność jest równie ważna jak jakość wykonania
Zmiana układu wejścia, przeniesienie recepcji czy przebudowa korytarza może sprawić, że stara tyflomapa zacznie wprowadzać w błąd. Przy projektowaniu warto przewidzieć sposób aktualizacji elementów, jeśli obiekt często się zmienia.
Dobra tyflomapa nie próbuje pokazać wszystkiego. Ma pomóc podjąć decyzję: gdzie jest wejście, którędy dojść, gdzie znajduje się winda lub toaleta. Im lepiej wybrana hierarchia informacji, tym bardziej użyteczna staje się plansza.
Krawędź znajdująca się blisko otworu lub wycięcia wymaga zachowania technologicznego odstępu. Projekt okucia powinien respektować możliwości obróbki konkretnej tafli.
Kontrast kolorystyczny jest ważny dla osób słabowidzących, dlatego tyflomapa łączy często informację dotykową z czytelną warstwą wizualną.
Mapa powinna być ustawiona zgodnie z rzeczywistym kierunkiem przestrzeni, aby użytkownik nie musiał mentalnie obracać planu po odejściu od tablicy.
Mapa dotykowa nie jest zwykłą mapą w reliefie
Tyflomapa przekazuje układ przestrzeni za pomocą dotyku i kontrastu wizualnego. Nie powinna próbować odwzorować wszystkich drobnych detali zwykłego planu.
Najważniejsze są czytelne symbole
Symbole dotykowe muszą różnić się w sposób możliwy do rozpoznania palcami. Zbyt gęste faktury i linie zaczynają zlewać się w jedną powierzchnię.
Z tym tematem bezpośrednio łączy się ślusarz.
Symbole dotykowe muszą różnić się w sposób możliwy do rozpoznania palcami. Zbyt gęste faktury i linie zaczynają zlewać się w jedną powierzchnię.